12-13 december 2009
Je start je weekend het best met een stageles van Vera, dan ben je onmiddellijk in een vrolijke stemming.Je blijft nog even plakken (een mens kan nie anders met al die lekkere hapjes) en dan ga je naar huis - doe nog de nodige strijk - maak je valies en kruip dan zo rond 2.00 u in bed!

’s Morgens loopt de wekker dan om 7.00 u. af, die geef je een dreun en je blijft nog een half uur liggen…. Dan vlug onder de douche en op weg naar Vleteren!

Onderweg even twijfelen van:” hou ik nu rechts of links aan” om dan toch godzijdank de juiste richting te kiezen en op een meer dan deftig uur te arriveren in “de sceure”.

Zoals altijd staan de koffie en thee met koekjes te wachten en kan je op je gemakje (da’s het voordeel van ruim op tijd toe te komen) iedereen een goeie morgen wensen en eventjes bijkletsen.

Om half elf geeft Bernard het startsein en na de nodige praktische afspraken, kan Nicolaj het heft in handen nemen.

In het begin is weer even wennen…aan Nicolaj zijn dansstijl (die prachtig is tot en met, maar je zo in de ban houdt dat je nie echt meer oplet van wat hij nu eigenlijk doet) aan zijn woordenschat (die soms zo grappig is) en last but certainly not least: het Bulgaarse ritme en de manier van dansen.

Algauw weet je weer dat i “en” betekent en dat gaïda, gaïda, komaan, vooruit… wil zeggen en soms weet je ook helemaal niet wat hij bedoelt en weet ook je buur dat niet! Dan rent Nicolaj door de zaal om duidelijk te maken wat hij bedoelt, om dan van ons allen uiteindelijk een “aaa zo” te krijgen.
Ook je concentratie weet algauw dat je bij rustige Bulgaarse dansen enorm moet opletten, om niet te vlug te zijn, maar ook weer niet te traag. Door de beheerste manier van dansen weten ook je kuiten: “Dit is Bulgaars!” en wordt die trage dans dan gevolgd door een super vlugge, dan weet je hoofd: nie denken …. Doen!!!!

Het eerste deel van de cursus vloog voorbij… en het middagmaal wachtte!

Om ons eten een beetje de kans te geven zich in ons lichaam iets verder te verspreiden dan onze maag, werd na het middag eten een uiteenzetting gegeven over Bulgaarse folklore.

Dit jaar was het thema “huwelijk” aan de beurt.
Geloof me, je wilt geen traditionele Bulgaarse bruid zijn!
Voor de bruid is het een trieste aangelegenheid, ze zegt vaarwel aan haar ouders, haar broers en zussen, haar vrienden, haar dorp om zich te settelen in het dorp van haar man en zijn ouders, haar schoonouders dus en die zijn niet mals voor jonge nieuwe bruidjes! Tot 3 x toe moeten ze water halen aan de bron, omdat het steeds niet voldoet…. Na twee keer zou ik zoiets hebben van: “jong, als je het beter kan, doe het dan zelf” Maar neen, de bruidjes volharden en uiteindelijk draaien de schoonouders bij en kan het huwelijksleven beginnen.
Een huwelijksfeest in Bulgarije daarentegen, daar zeg je ja tegen! Een ganse week feest!
Bruiden worden ook op hun deugbaarheid getest, dat is nu ook nie zo een leuk idee, vind ik persoonlijk…

In de namiddag passeerden verscheidene dansen de revue en de Bulgaarse manier van dansen kreeg je steeds meer in haar greep. Je probeert zo goed mogelijk de passen en vooral het “little bit down” erin te houden, de kleine verplaatsingen, de accenten. Ondertussen ben je erachter gekomen wat Nicolaj met “loesh” bedoelt en ook bij Lidka, weet je wat er van je verwacht wordt.
Het gaat alsmaar beter en vlotter.

Rond 18.30 u. stond de avonddis voor ons klaar, lekkere spaghetti, die je een boost geeft, volgens Valerie, het was haar aan te zien!!!! Bij de rest was die boost niet zo duidelijk .

En dan volgen de zwaarste uren van de dag, de laatste uurtjes les tot 21.15 u. Ik wou er op een bepaald moment mee stoppen, maar Nele en Valerie overtuigden me om vol te houden en ik heb op mijn tanden gebeten en doorgedanst tot het einde en toen was ik content natuurlijk!
Thanks Valleke en Nele voor het steuntje in de rug!

Bezweet, oververhit en moe trek je naar de douche, want de avond is nog niet voorbij!
Ah neen!dan is er nog de gezellige samendans!!!
Er werd inderdaad nog gedanst, maar lang niet door iedereen, de cursus had zo zijn tol geëist…
Ik heb nog even kloca meegedanst, maar mijn benen protesteerden hevig, het was het zwaarste wat ik tot nog toe ooit heb gedaan! Het leek wel of ze honderd kilo wogen! Maar van opgeven was geen sprake natuurlijk!

Rond middernacht, kreeg iemand het goede idee om naar bed te gaan en ik vond dat zo een fijn idee dat ik dat voorbeeld volgde…. Ik sliep als een marmot, hoorde mijn slaapgenoten nie komen en sliep door tot de honden het nodig vonden om te blaffen in de vroege morgen, zo rond acht uur.

Na een heerlijke ontbijt met verse chocomelk, die ik echter pas na het ontbijt ontdekte – maar geen nood, ik heb er dan dubbel en dik van genoten- kon het laatste deel van start gaan. Nog 2 nieuwe dansjes en herhaling van het repertoire van de dag ervoor. Dan nog inblikken en de voormiddag en de cursus zaten erop!

Nicolaj kreeg een hartverwarmend applaus en ook Bernard kreeg zijn deel van de appreciatie voor het organiseren en in goede banen leiden van het weekend, zijn vrouw Hilde werd uit de keuken gehaald en ook zij kreeg een welverdiende dank-je-wel.

Nog een typische Belgische maaltijd: friet met stoverij en iedereen kon vertrekken naar alle kanten in Vlaanderen en ver daarbuiten. Een zoen, een knuffel, een tot wanneer-zie-ik-je-weer, en de uittocht uit Vleteren kon beginnen!

Bedankt Nicolaj, bedankt Bernard, bedankt iedereen, het was weer een feest!!!!!!!!!!!!!!

Gina