Promotoer en sneukelen, een ideale combinatie!

DanseriDoe is er!!!

In het dans milieu zijn we al geen onbekende meer maar bij het grote publiek in Deinze???
Daar moest dus verandering in komen!!!!

Op 28 juni 2009, onder een stralend zonneke, startten we in Deinze aan de wijd en zijd bekende sneukeltoer, onze fietsen uitgerust met oranje en witte ballonnen, opgesmukt met flyers en de danseridoeërs in vol ornaat! Deinze zou weten, wie we zijn, wat we doen, waar we het doen en wanneer we het doen! En opvallen deden we! Iedereen wou weten wie die bende oranje ladies waren!

Sommigen dachten zelfs dat we Nederlanders waren en wij dus vlug uitgelegd dat we Danseridoeërs zijn in de kleur van Deinze: ORANJE !!!

Vreemd fenomeen: vele mannen waren geïnteresseerd !!! Terwijl je op de dansvloer toch niet zoveel mannen tegenkomt! Misschien komt daar nu verandering in! Let ’s cross our fingers!

De eerste stop: radio Tequila, daar kregen we – hoe kan het anders – een aperitiefje voorgeschoteld. Omdat we toch nog ettelijke kilometers voor de boeg hadden, koos ik voor het fruitsapje ;). Op het grasveld zat naast ons een kleine bekende: Trees, die ik een paar jaar voordien ook al was tegengekomen op het eindpunt van een sneukeltoer! Trees week niet van onze zijde en probeerde zelfs haar mama te overtuigen om te komen dansen!
Het was daar zo gezellig dat we er een hele tijd vertoefden: wat flyers uitdelen, wat babbelen, de tijd vloog voorbij…

Onderweg naar de volgende halte, kregen we door enkele kids een welkome verfrissing met hun waterpistool, wij blij en zij blij !!!

Midden in het groen, lag een boerderijtje, tijd voor de tweede stop, tijd voor tomatensoep met boterham. Ook daar kregen we veel aandacht, wie zijn jullie??? Onze verhalen maakten dat direct duidelijk en alle dansers-in-spé werden voorzien van de DanseriDoe flyer. Mama’s namen flyers mee voor hun dochters: “Mijn dochter woont in Deinze en ze danst graag” Direct een woordje meer uitleg natuurlijk !!!!
En ook Trees was er weer, ditmaal vergezeld van vriendinnetje, Emma! Dat we Trees en Emma nog zouden tegenkomen, wisten we toen al!!!

We reden voorbij de meest idyllische plekjes: water, huisjes of huizen, groen, het was een streling voor het oog. De fantasie van de Danseridoeërs kende geen grenzen…

Stop nummer drie: we hoorden het al van ver! Daar was muziek aanwezig en onze aanwezigheid was al via de tamtam doorgegeven. De bedieners van de kraampjes verwelkomden ons: “Aha daar zijn de danseressen!!!” We kregen complimenten over onze outfit, en wij stralen natuurlijk! Weer flyers uitgedeeld, mensen proberen overtuigen om te komen meedansen op maandagavond in het Brielpaviljoen bij DanseriDoe!
Genietend van de muziek, het zonneke (of eerder de schaduw) verorberden we ons middagmaal: een broodje met worst.

Op naar de volgende stop… onderweg werd het even stil… waren we in gedachten verzonken? genoten we van het mooie uitzicht? of lag het aan de weg die al behoorlijk door het landschap helde. Kruishoutem, begin van de Vlaamse Ardennen, prachtig mooi!

Ergens in schooltje was het volgende oponthoud voorzien. Live music leidde ons naar de juiste plaats. Dit was MIJN stop! Hier werden we getrakteerd op chocomelk (of koffie) en een lekker stukje cake. Terwijl we zo allemaal braaf op een rijtje op een bankje zaten, kwam er een fotograaf langs, die kiekjes van ons nam. Bleek dat hij voor de “Gazet van Deinze” werkte en er voor zou zorgen dat we er een plekje in kregen! Van reclame gesproken!!!
We dankten de vriendelijke mijnheer hartelijke en waren in de wolken over deze meevaller!

Een vlugge blik op onze planneke vertelde ons dat we net iets meer dan halfweg zaten. We waren nog lang niet thuis….
Onderweg kregen we vragen als wat doen jullie precies en waar en wanneer starten jullie, we moesten wel net iets vlugger fietsen want de dame in kwestie had een ietsje hoger tempo dan wij! Maar wij konden dan ook beter de bordjes in het oog houden die ons uiteindelijke weer naar Deinze leiden!
Mevrouw negeerde een pijlke en spurtte rechtdoor, en wij roepen, mevrouw, mevrouw…. !!!

Op de sneukeltoer van Deinze stoppen ze niet met één desserke, neen, ze nemen er twee en bij de volgende rustpauze was het tijd voor: tadatadatada!!
CHOCOMOUSSE !!!! Zoals bij iedere stop, ging het weer: “ de danseressen zijn er ook weer” Vooral de mannen hadden hier veel commentaar! Zouden ze op de dansvloer ook zo goed zijn    Al vlug vervatten we onze tocht en een lichte zadelpijn, ondanks de koersbroek of gelzadels, staken hier en daar de kop op… 50 km is toch niet niks…

De tocht vervolgde en ik was héél blij dat ik daar de streek niet kende, mijn fietscollega’s kenden die echter wel en telkens we een détoureken maakten, klonk het: “ze sturen ons nu weer weg van huis!!!” De vermoeidheid begon toe te slaan (we waren dan ook al héél vroeg op voor een zondag) maar we gaven niet op! Geen bezemwagens voor ons!!!

Gelukkig volgden de stops nu dicht op elkaar, zodat we regelmatig eens konden rusten en onze poep even van het zadel konden losmaken 
In Nazareth zorgde een folkloreband voor de animatie en met een bruin bierke (voor sommigen dan toch) in de ene hand en een reepje hesp in de andere overliepen we de dag tot zover…. Dat dit gepaard ging met lachsalvo’s zal zeker niemand verwonderen!

Op naar de voorlaatste stop – de stop waar de meeste lang blijven hangen- (zou de jenever daar voor iets tussenzitten) . De ambiance was daar ten top! Tussen de dansende menigte, deelden wij onze folders uit aan iedereen die er oog voor had! Foto’s werden genomen! Een jeneverke geproefd! Voor de eerste keer vanillejenever gedronken en goed bevonden, lekker zoet!!!! Er is ook chocoladejenever maar daar durf ik niet aan te beginnen 

De zadelpijn liet zich nu wel goed voelen en we ontgrendelden onze fiets voor het laatste gedeelte van de tocht, op naar Deinze!

Ook daar nog wat folders verspreidt maar onze pijp was ver uit…
Moe maar héél content lieten we ons op een stoel vallen en ruilden het laatste bonneke in voor frietjes met warme beenhesp en groentjes. Nog een laatste evaluatie en dan keerde iedereen huiswaarts. Nog een groet aan de mensen die we gedurende onze tocht ontmoetten en elk van ons verlangde naar zijn zetel thuis….

Gina

(voor alle foto's, zie DanseriDoe in beeld)